Een kijkje in mijn hoofd: zo voelt een angststoornis

Toen ik mijzelf pas helemaal in de rondte had gewerkt en uiteindelijk thuis kwam te zitten met een burn-out, toen pas kwam er een diagnose waar ik eigenlijk al vanaf kinds af aan mee te dealen had. Dat wist ik alleen niet. Ik kickte bijvoorbeeld op het gevoel van het pleasen van anderen, dat gaf me een enorm goed gevoel. Tenminste, zo dacht ik dat het zat. Dat bleek toch even heel anders in elkaar te steken. Het kostte me meerdere sessies bij een psycholoog en thuis úren nadenken en schrijven om het in ieder geval te snappen. Dat voelde heel gek, moeilijk en ook fijn: want héél mijn leven kwam voorbij. Van baby, tot 32 jaar oude ik. Zo viel het langzaamaan op zijn plek dat ik eigenlijk al 30 jaar angstig was voor van alles en nog wat. Toen pas kwam ik erachter dat je helemaal niet zo hoort te denken. Het is gewoon een denkfout in mijn eigen hoofd.

De diagnose angststoornis

Ik kreeg hem dus op mijn 32e, die diagnose. Wat het precies is? Ik zal het je proberen uit te leggen! Eigenlijk ervaar je met een angststoornis angsten die niet reëel zijn en je vrijwel constant in de weg zitten. De ene keer heftiger dan de andere keer. Je kunt het hebben op plekken waar veel mensen zijn zoals een feestje of naar de supermarkt. Maar het kan ook kleinschaliger, als je bijvoorbeeld een telefoontje moet plegen of een appje moet sturen. Dit zijn vooral dingen waar ik veel last van heb. Ik kan dagen opkijken naar een moment dat ik toch écht moet gaan bellen naar de garage voor die afspraak van de APK. Maar ook vind ik het enorm onprettig om over een druk plein met terrassen te lopen. Ik doe het wel, maar prettig is anders 😉

In mijn geval is mijn angststoornis dan ook te koppelen aan een sociale fobie, zoals dat zo mooi heet. Kort gezegd: mijn angsten staan vaak in verband met contacten met anderen. Ik maak me druk wat anderen van me vinden, wil het iedereen naar zijn zin maken en doe er alles aan iemand zich goed te laten voelen. Ik kan úren van slag zijn door een appje die ik interpreteer als: ‘Jij hebt iets verkeerds gedaan‘, terwijl daar natuurlijk niets van waar is.

Waar komt dat dan vandaan?

Alles heeft een reden (en als je van de trap af valt, ben je gauw beneden haha!). Zonder mijn hele levensverhaal zo op het internet te ploffen: in je leven maak je van alles mee wat je beschadigd, tekent of waakzaam maakt. Een van de bekendste redenen daarvan is pesten, en daarvan kreeg ik ook een flinke dosis mee. Op de basisschool, op de scouting, op de middelbare school en op weg naar huis in de bus. Toen ik op een blauwe maandag studeerde aan de pabo, was ik ook daar het slachtoffer van pesterijen. (Ja, echt waar.) Gek genoeg raakte ik dat soort situaties gewend, ik zei en deed niets, maar liet het wel binnenkomen. Zo, na jaren lang van alles naar mijn hoofd geslingerd te krijgen, ging ik daar natuurlijk zelf ook gewoon in geloven. ‘Joh, ik kan helemaal niks‘. ‘Ik ben niets waard‘ en inderdaad ‘Poh, wat ben ik vandaag weer lelijk!‘ wat natuurlijk resulteerde dat ik dingen inderdaad ook niet kon. Ik haalde tentamens niet door faalangst en stopte meerdere malen met allerlei studies.

Niet alleen pesten is natuurlijk een oorzaak. Thuissituaties kunnen ook een rol spelen. Of wat dacht je van ‘verkeerde’ vrienden. Mensen die jou misbruiken voor jouw creativiteit en je helemaal leegzuigen als het weer niet goed met hén gaat. Het kan allemaal uitdraaien op angsten van allerlei aard.

Wat doen tegen een angststoornis?

Soms kun je je angsten niet meer alleen aan en heb je toch écht hulp nodig. Dat is natuurlijk erg moeilijk, maar wel noodzakelijk. Bovendien is het helemaal geen schande om professionele hulp in te schakelen, want zo’n 1 op de 5 mensen heeft een angststoornis. Kortom: je bent niet alleen. In mijn geval nam ik contact op met een psycholoog die mij behandelde met cognitieve gedragstherapie. Cogni-wattes? In deze therapie leer je anders te kijken naar je problemen, waardoor je je gedrag uiteindelijk gaat veranderen. Een andere oplossing kan ook sessies door middel van EMDR, waarbij je ingrijpende gebeurtenissen in je leven oprakelt en zal verwerken door middel van geluidjes of bewegingen. Het klinkt misschien gek, been there, done that: het werkte.

Een dagje in mijn hoofd met een angststoornis

Goedemorgen! Welkom in mijn hoofd 😉 De meeste angsten die ik heb gehad zal ik hier met je delen. En wees gerust: sommigen van deze angstgedachtes zijn inmiddels helemaal weg of komen nog maar af en toe opzetten. Maar ook sommigen heb ik nog elke dag.


8:31
Nu moet ik echt boodschappen gaan halen, anders heb ik geen eten vandaag. Een voordeel is nu het dragen van mijn mondkapje, want daardoor voel ik me iets minder opvallend. Er staat iemand voor het groenteschap waar ik eigenlijk moet zijn. ‘Nadia… vraag nou gewoon of je erbij mag.‘ Dat doe ik natuurlijk niet en loop een rondje om later terug te komen. Het ergste moment van het boodschappen doen is aan de beurt: de kassa. Ik leg nog vrij op mijn gemak de spullen op de band. ‘Oh… ik heb een pot mayonaise. Die mensen zullen wel denken: die vreet zich een slag in de rondte door alles in die pot te dopen‘. Ik reken mijn boodschappen af en stop ze snel in mijn tas. ‘Ik moet snel zijn, want diegene achter mij is al helemaal gestrest dat het zo lang duurt.


9:17
Ik moet gaan werken en kijk er tegenop een volle kantine binnen te stappen. Bij de deur blijf ik staan, ik voel mijn hart in mijn keel bonken en ik voel tranen op komen. ‘Wat als ze iets vervelends zeggen? Dat gebeurt vast. Of misschien is het er wel enorm druk.’

13:24
Het is druk op het werk en ik moet door de mensenmeute oversteken. Halverwege voel ik een enorme paniek opkomen. ‘Ik kan dit toch helemaal niet! Wat doe ik hier?‘. In dit geval mondde de angst uit tot een paniekaanval en moest ik even op een rustige plek bedenken waarom ik me in vredesnaam zo gek maar dat ik niet durf over te steken. Nu lach ik er maar om.

15:41
Ik moet nog even een pakketje wegbrengen naar het postkantoor. Op een weekenddag. In een toeristisch stadje. Ik kijk eerst door mijn spion van mijn voordeur. ‘Oh, daar loopt de buurvrouw met haar hond. Even wachten tot ze weg zijn en mij niet kunnen zien. Wie weet wat ze wel niet van mij denken’. Eenmaal buiten loop ik langs het drukke plein met alle terrasjes ‘Snel lopen, dan zien ze je niet zo lang. Zitten mijn kleren wel goed? Ik heb vast een enorme onderkin als ik zo loop. Mijn god, ik heb vast een zweethoofd… voor schut.’

17:14
Ik heb vanochtend een vriendin geappt maar ze heeft nog steeds niet gereageerd. ‘Ik heb vast iets verkeerd gedaan. Maar wat?‘ Hier kan ik zo de hele avond nog aan zitten denken. Totdat er natuurlijk vrolijk wordt teruggeappt!

21:34
Ik zit op de bank tv te kijken maar ik hoor rare geluiden. ‘Zou er een muis door mijn huis hobbelen…? Of nog erger… een inbreker?!’ Ik loop stilletjes door mijn huis, met een bezem in mijn hand. Niets te vinden. Mijn hartritme daalt weer naar een rustiger modus.

Hopelijk heeft dit een inzicht gegeven in wat er zoal rond kan gaan in mijn hoofd. Dit gaat soms ook de hele dag door, maar door mijzelf af te vragen ‘Wat is het ergste wat er kan gebeuren?’ worden al een hoop van die gedachtes de doofpot in gestopt. Soms durf ik zelfs zónder door mijn deurspion te kijken de voordeur open te doen 😉

Persoonlijk verhaal: angststoornis

Onbegrip

Maarre… waarom zou jij nou bang zijn voor dat soort dingen? Dat slaat toch nergens op.’ dat wordt er dan wel eens gezegd. Tja, dat weet ik zelf ook wel. Maar soms heb ik geen vat op de gedachtes die zo ineens mijn hoofd in worden gekatapulteerd. Zeg dit soort dingen dan ook echt niet tegen iemand met dat soort problemen. Helpen doe je ze niet. Sterker nog: je roept zo juist angstgevoelens op. ‘Je moet gewoon even goed ademhalen.’ ‘Ik ben ook wel eens bang’ ‘Kun je niet even op vakantie?’ idem dito. Zeg het niet. Alsjeblieft. Iets wat in mijn geval nooit kwaad kan is oprecht vragen hoe het nu gaat. Je gehoord voelen is het allerfijnste wat er is. Trust me.

Enne… er komt altijd een einde aan de tunnel!

Werk aan jezelf!

Daarmee zul je nooit meer mee moeten ophouden. Dat doe ik ook niet. Ik lees boeken, luister podcasts, schrijf ervaringen op en denk na over vroeger. Je leert jezelf zo steeds beter kennen en bovendien leer je zo om te gaan met je angsten. Dan ga je inzien waar het vandaan komt en leer je dat een plekje geven. Je kunt er dus écht vanaf komen. Dat ben ik zelf nog niet helemaal, maar het gaat de goede kant op.

Lees ook; mentaal voorbereiden op je reis; 5 tips!

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: